Clemens Beenakker

Als ik aan Clemens denk zie ik een vrolijke, gekke maar soms heel serieuze teamleider met zijn bijbel (lees agenda) onder zijn arm. Ik heb vele malen met Clemens het Sinterklaasfeest mogen vieren als zijn piet. Hilarische momenten tijdens het schminken en omkleden. (zie foto's) Samen met hem in een kano gezeten die omging. Heb nog nooit iemand zo snel de kant op zien klimmen, maar zijn shag was droog hahaha. Maar zeker ook wel eens met hem in de clinch gelegen. Als je hem nodig had was hij er wel voor je met een luisterend oor. Dat hij van een hapje en drankje hield was bekend, hij stond dan vaak vooraan ;)
Ik wens Bunrod, zijn kinderen en familie heel veel sterkte met het verlies van Clemens.
Clemens...een laatste groet van mij

Clemens, altijd zogenaamd (en soms echt) in de clinch met elkaar, maar onze pretogen zeiden genoeg. Rust lekker uit.

Lieve nabestaanden… vanmorgen heb ik met grote schrik gelezen dat Clemens er niet meer is. Ik ben er helemaal kapot van. Toen die tijd als hij mijn teamleider was, vond ik hem vreselijk…..maar als mens was hij heel erg lief…. Je kon hem blindelings vertrouwen en had humor van hier tot Tokio . Hij was een genieter van alles wat het leven mooi maakte. Ik heb nog veel aan Clemens gedacht nadat hij met pensioen is gegaan en heb hem ook nog gesproken… hoe gelukkig hij met zijn nieuwe liefde was ……eerste keer in het vliegtuig…….of buitenlands eten. Nou dat zat er vroeger niet in …. En vliegen ✈️ ….. ho maar .
Lieve Clemens …..ik hoop nu dat je naar de hemel vliegt heel veel liefs Susanne
De foto is zeer lang geleden … op een feestje van Torendael!

Wat een verdrietig bericht! Ik heb jou leren kennen als een hele fijne collega. Ik vond je hartelijk, geïnteresseerd in mensen en altijd bereid om mee te doen aan iets leuks! Ik werkte nog maar net in Torendael en ik werd verrast door een fantastische Sinterklaas. Met een persoonlijk woord voor alle kinderen. Mijn dochter mocht ook mee. Je was er geknipt voor! Ik zal je nooit vergeten en wens Bunrod, familie en vrienden veel sterkte met het verlies van Clemens.

Beste familie van Clemens’
Ik ben Sanae werknemer van torendael’ ik heb jaren fijn gewerkt met Clemens’ wat hadden we leuke en grappige tijden met hem mee gemaakt’ hij was zo begripvol’ lief en behulpzaam. Ik heb mooie herinneren aan hem’ hij had schoenen aan je hoorde altijd zijn voetstappen van ver’ dat hij al aankwam’ dus we rende allemaal wel een kant op’ want “we hebben het zo druk “hij was echt TOF.
Hij kwam mij opzoeken in ziekenhuis toen ik ziek was’ ik heb dat altijd gewaardeerd van hem.
Ik wens jullie heel veel sterkte met het verlies.

2/2
Bunrod naar Thailand, het maken van een fietstocht op zijn elektrische fiets.
Hij was een enthousiast kampeerder. Echter, volgens zijn wet, mocht er bij
15 graden niet meer gekampeerd worden.

Hij had nog zo’n wet:
Met Pasen werd de verwarming rücksichtloos uitgezet. Hoewel ik mij niet anders kan herinneren dan dat het met Pasen vaak nog stervenskoud is.
Hij musiceerde wekelijks met Jaap Mol. Jaap op de piano of orgel, dit naar gelang de locatie waar ze waren. Clemens blies dan zijn partijtje mee op de hobo. Ik zie nog zijn bolle wangen en roodlopende gezicht om zijn adem door het rietje te krijgen.
Het maken van muziek was een grote passie. Hij blies op zijn hobo alsof het een lieve lust was. We hebben vele malen samen gespeeld; hij op de hobo, ik op de piano. Het samenspel is nooit echt een succes geworden. Daarvoor speelde ieder voor zich te veel zijn eigen partituur. Maar het was leuk!
Hij kon tevreden terugkijken op zijn leven. Genieten van zijn fijne kinderen en kleinkinderen en de schoondochters Andrea, Ellen en Anniek.
Met veel plezier was hij de oppas-opa voor, Wout, Tias en Senna.

Clemens lééfde het leven. Heeft er alles uitgehaald!
Zijn hele ziekteproces heeft hij waardig gedragen. Nog altijd was er ruimte voor een dosis humor. Nog altijd was hij belangstellend naar het wel en wee van de mensen om hem heen. Waarlijk een echte MAN VAN STAAL.

Clemens, ik zal je missen.
Ik eindig waarmee ik begon, broer en vriend,
Bedankt voor alles. Héél hartelijk bedankt.
Het ga je goed!
WIM

1/2
Het klinkt wat wonderlijk als ik mijn woordje begin over mijn broer Jan.
Maar toch…
Van Jan heb ik door zijn plotselinge dood geen afscheid kunnen nemen. Mooie herinneringen aan hem zijn gebleven.
Daarentegen heb ik van Clemens uitgebreid afscheid kunnen nemen. Reden waarom ik deze dag niet alleen verdrietig ben, maar ook dankbaar.
Dankbaar, omdat ik nog zoveel gesprekken met hem had, dankbaar, omdat we nog, ondanks de vele ziekenhuisbezoeken, zoveel samen hebben kunnen doen.
Dankbaar ook, omdat Clemens zoveel reservetijd heeft gekregen.
Waren het aanvankelijk zijn hartproblemen, nu al weer 25 jaar geleden.
Maar ook de blaaskanker, waaraan overigens onze vader nog stierf.
En dan praat ik nog niet over de andere , overigens kleinere, maar niet onbelangrijke medische problemen. Een kat met negen levens.
Dankbaar ben ik, omdat we zo ontzettend veel gelachen hebben om zijn zotte , eigengereide streken.
Dankbaar ben ik voor…afijn het is echt teveel om op te noemen.
Nou , nog een paar: het maken van fietstochten naar Duitsland en België, de bezoeken, samen met Jan, aan Berlijn, Edinburgh, Antwerpen, de meeste steden in Nederland, tijdens onze zogenaamde fietsweekenden, de gezamenlijke kampeervakanties. Niet alleen toen de neven en onze jongens nog klein waren, maar ook met Joke, Wim, Ria en Bunrod, de gezamenlijke sinterklaasvieringen, de talloze fietstochten, diners, de talloze discussies en ga zo maar even door.
Ik begon met te zeggen dat ik van Clemens uitgebreid afscheid heb kunnen nemen. Uitgebreid heb kunnen praten…
Zo vertelde hij dat belangrijke momenten in zijn leven de geboorte van zijn kinderen, zijn liefdevolle opvoeding, het overlijden van zijn ouders en natuurlijk niet te vergeten, het overlijden van Jan waren.
Hij was een trouwe bezoeker van verjaardagen. Daar kon hij naar toe leven en van genieten. Ook van andere familiefeesten trouwens.
Gelukkig heeft hij nog heerlijk kunnen genieten van het geweldige 50- jarig huwelijksfeest van Kees en Gemma.
Hij was een familieman, een echte verbinder.
Trouwens, als je aangaf je verjaardag niet te vieren (Met name Joop heeft daar nog wel eens een handje van), wie stond er geheid voor de deur? Clemens!
Ben je gek. Een verjaardag moet gevierd worden, of je wilt of niet.
Hij kon ook uitdagend zijn, ronduit vervelend, de randen van de discussie zoeken, andere uitlokken, want hij zag het als zijn taak, zijn manier, om léven in de brouwerij te brengen.
Natuurlijk heeft Clemens in zijn leven ook teleurstellingen en verdriet gekend. Maar hij had een onvoorstelbare veerkracht en wist de draad altijd snel weer op te pakken. Hierbij refereer ik aan zijn verhuizing naar Drenthe en het kortstondige verblijf daar.
Wat hadden we het toen mooi met elkaar in Voorhout. De neven liepen over en weer om heerlijk met elkaar te spelen.
Dat heeft voor een binding gezorgd, die vandaag de dag nog steeds bestaat, waarvoor ook ík zo dankbaar ben. Al is het gezamenlijke limonadedrinken van de neven nu “samen een biertje drinken” geworden.
Ja, het was een turbulent leven. De laatste tien jaren vond hij rust bij zijn lieve en zorgzame Bunrod, die altijd maar voor hem klaar stond en hem onvermoeibaar in de watten legde.
Clemens was niet iemand met grote wensen. Hij heeft meermalen aangegeven van het gewone leven te genieten. gezellig een borreltje drinken (liefst jonge jenever), een feestje, een reisje naar zijn geliefde Scandinavië of een reis met

(herinneringen aan Clemens, voorgelezen tijdens de uitvaartdienst.

1/2

Lieve Cleem,

De afgelopen dagen heb ik me af lopen vragen hoe jij vandaag voor je zou zien. Wij allemaal met jou hier voor het laatst in ons midden.
Natuurlijk, ik weet dat je weet dat wij verdrietig zijn. Dat je verwacht dat we ondanks dat ook zullen lachen. Dat er anekdotes gedeeld worden, herinneringen worden opgehaald en jouw verlies samen wordt gedragen en gedeeld.

Wat ik me speciaal heb me afgevraagd is hoe jij jouw plék hierin hebt gezien.
Aanschouwend wellicht? In jouw bekende houding? Schuin in de stoel, benen en armen over elkaar, alles volgend, schuin lachend en twinkelogen?
Jouw kennende geloof ik daar weinig van.

Actief deelnemend dan? Staand en kamervullend zoals jij dat kon? Hardop pratend, hoofd iets geheven de kamer doorkijkend, ondeugend de boel een beetje aanzetten en opporren?
Dat komt veel dichter in de buurt.

Ik vermoed dat jij jezelf in een combinatie van deze hebt gezien. Aanschouwend en tegelijk deelnemend als je was.
Clemens, regisseur en cameraman van CB productions in de film van jouw leven.

Begeleid door Ennio Morricone zou je jezelf hebben laten zien als de avonturier.
Shots van jou langs de Noorse fjorden en door Nederlandse velden. Altijd stevig doorstappend, rugzak op je rug. Kilometervreter, soms vergetend dat wij jouw tempo helemaal niet meer bij konden houden.

Ennio zou je ook meenemen naar jouw liefde voor muziek. Zowel om te luisteren als om te spelen. Shots van je torens vol met cd`s, hobo spelend naast de grote houten kast en samen met anderen op verschillende plekken.
Je zou ervoor kiezen om zelfspot hier niet te schuwen en de vele uitglijers en lachbuien tijdens je familie-optredens bewust in je film opnemen.

Lachend zou je ons leiden naar Clemens de levensgenieter.
Jeneverglaasje, lekker eten, midden in het leven staand en overal bij willen zijn.
Ik weet zeker dat je hier beelden had getoond van de vele filmavonden en familiefeestjes. Iedereen bij elkaar, één bonk Beenakkerherrie, spelende kinderen, lachende volwassenen, jenever, limonade, chips en toast.
Gezelligheidsdier en familieman.

Langzaam zou je hierna de aandacht van jezelf naar de ander verplaatsen.
Jouw leven als vader.
Blonde koppies op de Sonderholm, puberlijven in Voorhout en Hillegom en nu alledrie in hun eigen volwassen leven.
Jouw drie musketiers.
Je zou geen moment voorbij laten gaan om ons, en hen speciaal, te laten zien hoe ongelooflijk trots je op ze bent.

In deze scène zou je ook je zachte kant te laten zien. Liefdevol in je rol als partner en opa. Betrokken, lekker gek en volop genietend van de onvoorwaardelijke liefde van die drie kleine barreltjes die jouw leven nog meer verrijkten.

2/2

De eindscene zou een shot zijn van jou breed lachend tussen al je dierbaren. Want precies daar lieve Clemens, kon je allemaal tegelijk zijn wat je het liefst bent. Avonturier, gezelligheidsdier, kleurrijke levensgenieter, familieman, maar bovenal regisseur van je eigen leven.

Lieve Cleem, jouw eigen film gaat langzaam naar de aftiteling. CB productions is wat blijft. Tot op het laatst heb je alle regie in handen gehouden, genoten van de dag en gekoesterd wat je had.

Je was uniek. Een bijzondere en heel betrokken oom. Iemand die wist wie je was, wat je deed en altijd oprecht geïnteresseerd.
Een oom met wie je kon lachen en delen, dollen en praten.
Een oom die je liet verwarren en deed schateren.
Bedankt voor wie je was.

Jouw allerlaatste woorden aan mij geef ik je mee op jouw grote reis naar boven: “Heel veel geluk, heb het goed en liefs.”

Dieuwke

Ik heb in Torendael heel fijn met Clemens samengewerkt. Hij was een hele fijne collega.
Toen ik er pas kwam werken heeft hij me opgevangen en werd mijn vraagbaak.
We hebben veel gelachen samen.
Ik zal hem missen.

Lieve Clemens,

Je was een warme hartelijke man. Twee jaar geleden was je een grote steun bij het overlijden van mijn broer Dick. Dick vond het altijd heel mooi om samen met jou op stap te gaan. Daar ben ik je erg dankbaar voor.

We zullen het met Carla nog vaak over je hebben!

Veel sterkte voor je familie.

Ankie en Ton van der Valk

Lieve. Clemens

Je was voor een aantal jaren teamleider/ collega in torendael. Ik zal aan je terug denken als een man met veel humor, gezelligheid. Maar ook een man die oprecht belangstelling had voor een andere. Ook naar mijn ouders toe toonde je oprechte belangstelling toe.
En we hadden ook vaak goede gesprekken over het leven. En je heb mij goede goede adviezen gegeven over het werken in de zorg.

Ik wil je bedanken voor alles.
Rust zacht

Chantal( torendael)

Lieve Clemens,
Elke zaterdag hollen op het SDO veld en als afsluitng voetballen waar jij als Van de Sar stond te keepen. Het was soms vermoeiend al dat hardlopen maar de koffie na de training was het altijd weer waard. Het taartje bij de koffie, het zingen bij de verjaardagen, het smullen en lachen op de barbeque's.
Jouw humor en warmte zorgde altijd voor plezier en leven in de brouwerij.
Jouw levenslust en lol waren te vergelijken met kindervreugde, en alle boevenstreken die daarbij horen.
Bekende woorden van Clemens voor iedereen naar huis ging: Weeeekeendd!!
Clemens jij leeft voort in alle mooie herinneringen die je ons achterlaat,
Wat hebben wij van jou mogen genieten al deze jaren, en wat gaan wij jou missen.

Sterkte en lieve groeten voor al je dierbaren.

We hebben Clemens leren kennen als een prettige persoonlijkheid en lieve partner voor Bunrod, met wie hij leuke uitstapjes maakte. Het was erg leuk om met hem op de camping op Terschelling met ons 4en af te spreken. In het restaurant aldaar blijkt hij een gezelligheidsmens te zijn.
Dat bleek ook bij ons 12,5 jaar huwelijksdiner 13 november 2021, ook al kon ik goed merken dat dit vermoeiend voor hem was.
We wensen de familie veel sterkte toe met dit verlies.

Lillian en Frank

Graag wil ik ook een paar ervaringen met, en over Clemens met jullie delen.
Het begon met ons in de 'zustersflat' in Leiderdorp. Allemaal jonge meiden en slechts 2 broeders: Clemens en Wil.
Onder het strenge toezicht van de mentrix werd goed in de gaten gehouden of iedereen zich aan de (fatsoen) regels hield. Toch gebeurde er daar natuurlijk wel meer dan het daglicht verdragen kon.
Clemens was steevast de gangmaker 's avonds in portiersloge van de flat.
Van hem heb ik geleerd te luisteren naar klassieke muziek, en natuurlijk naar de onvergetelijke filmmuziek van Ennio Morricone. Zijn zelfgemaakte super-8-films werden vaak voorzien van deze muziek.
Als er iemand in de familie jarig was maakte hij 'n cassettebandje met meestal muziek van de Cats, en zong dan zelf mee met aangepaste tekst (Gea of Ria ipv 'Lea'.)
In onze vele kampeerreizen door Scandinavië hebben we als gezin geleerd van Clemens om te lopen door de bergen en hoogvlaktes tot je er bij wijze van spreken bij neerviel, vooral niet te zeuren, maar vooral om te genieten van de natuur.
We hebben 3 geweldige zonen voortgebracht, waar we enorm trots op zijn, en kunnen terugkijken met elkaar op een geweldig mooie tijd als gezin.
We koesteren onze gezamenlijke herinneringen en gaan hem missen.

Lieve Clemens,
Familiemens, gezelligheidsdier en vol humor. De laatste keer dat wij elkaar zagen was dan ook op een feestje. Mijn vaders verjaardag en zijn boekpresentatie met verhalen over de familie Vreeburg en Beenakker. Je noemde mij Agnes, mijn lieve tante en jouw nicht die net als jij op 67 jarige leeftijd plots is overleden in 2012. Opmerkelijk was dat, al konden we toen nog niet vermoeden hoe ziek je toen al was.

Roodborstjes zijn er altijd, in fleurige veren en vriendelijk. Ze zijn zichtbaarder dan andere vogels en ze zingen hun volle, complexe lied al tijdens de koudste maanden van het jaar, omdat het kan omdat hij het wil. Je was een prachtig roodborstje.

Sterkte en lieve groet voor al je dierbaren.
Leontien Vreeburg

Samen met Clemens hebben wij de eerste stappen gezet op onze carrière in de zorg in het St Elisabeth ziekenhuis te Leiden aan de Hooigracht. Nonnen leidden daar het ziekenhuis en wij 2 mannen kwamen daar met 28 vrouwen in de opleiding. Drie ingrediënten die botsten: nonen, mannen en heel veel jonge vrouwen. En Clemens wist daar wel iets bijzonders van te maken. Een voorbeeld van daar: na een avondje stappen met ons twee en heel veel vrouwen, duwden we Clemens voor de lol op de brancard de EHBO op. Hij deed alsof hij buikpijn had. De dienstdoende non stond bekend als paniekerig en kende Clemens niet. Dus paniek op de EHBO. Clemens ‘ kronkelde’ van de “ pijn” en stootte allerlei onverstaanbare keten uit. De non ging een spuit valium halen om hem te laten kalmeren, maar de dienstdoende broeder kende Clemens wel en haalde een emmer water. Tegelijk met de non kwam hij bij de brancard terug en die broeder gooide die emmer water over Clemens, lachen gieren brullen. Wij stonden met z.n allen om de hoek en proestten het uit. Heeft wel een staartje gehad bij de directie. Ik weet niet hoeveel keer dat met Clemens is gebeurd, maar zeker niet maar 1 x .
Ook zijn eerste liefdes avonturen beleefde ik intens mee. Ik heb er zelfs een verhaal over geschreven in een soort doktersroman, compleet met zusters en dokters in uniform, waarin hij geen raad wist met een vrouw uit onze groep die verliefd was op hem. Dat verhaal kon hij enorm waarderen.
Onze groep heette de invasie ( vanwege het grote aantal leerlingen in het hele kleine ziekenhuis in Leiden.) nog steeds hebben om de zeg 5 jaar een reünie, nog steeds komen daar meer dan 20 van de 30 uit die groep bij elkaar. De voorlaatste reünie heb ik samen met Clemens georganiseerd. Dat was een feest om te doen. Ik weet niet wat me het meest is bij ge bleven, er is eigenlijk teveel. Maar als mannen spraken we veel over liefdesaffaires. Maar met info uit zijn andere privé was hij niet scheutig. Ook over zijn eigen gezondheid en ongemakken viel vaker een stilte dan een uitgebreide vertelling. Met heel veel liefde denk ik aan hem terug en toch heeft er altijd iets van soort droefheid gehangen rondom hem. Alsof hij met humor iets moest weglachen. Dat is hem wel gelukt iig. Het aantal hilarische incidenten tijdens onze opleiding is groot. Teveel om hier te noemen. Maar ik weet zeker dat hij in de harten van de invasie overal een apart plekje had en heeft. Clemens ja Clemens dat was me er een.
Zou hij het daar nog weten
Wat aardse humor is geheten?
In elke cel van hem
In elke vezel zelfs
Ligt een stukje anders
Anders dan gewoon
Niet met aardse kwel
Niet kommer of zowel
Maar iets wat nu nog wordt gevoeld
Wat leeft in vele harten
Dat gum je niet uit met dood
Niet met droefheid
Niet met smart
Dat blijft eeuwig in je hart

Familie heel veel sterkte en liefs van mij en ik weet zeker namens de hele invasie waar dit begon.
Wil van Leeuwen

Wat heb ik een leuke en mooie herinneringen aan Clemens. De foto (van Kas) in de bijlage bij dit bericht spreekt naar mijn mening boekdelen. Roeland was samen met wat vrienden en Clemens op bezoek bij ons in Zwitserland in januari 2013 en midden in het plaatsje Fribourg was er een fontein. Clemens greep meteen de gelegenheid om eens te kijken hoever de fontein kon spuiten en hij spoot ons allemaal nat. Ik heb genoten van de wandelingen, kampeerweekenden en vele gesprekken over van alles en nog wat. Als ik eraan terugdenk, moet ik alweer lachen. Hieronder schrijven anderen ook over Clemens manier van wandelen: inderdaad, snel en altijd vooruit- en vooroplopend. Clemens' manier van in het leven staan en zijn humor zijn uniek en inspirerend.

Ik wens de nabestaanden veel sterkte met dit verlies.

Rust zacht lieve Clemens veel sterkte voor Bunrod en alle nabestaanden.

Liefs Alice

Ik heb Clemens leren kennen bij ons senioren sportclubje De Bikkels.

Clemens was altijd in je geïntereseerd als mens en was oprecht betrokken.
In een periode dat het even niet goed ging met mijn gezondheid wist Clemens mij op een professionele wijze gerust te stellen. Ik ben hem daar nog steeds dankbaar voor.

Het is verdrietig dat hij maar zo kort van zijn welverdiende pensioen kon genieten, hij had er zo naar uit gezien.
Wij zullen zijn humor gaan missen bij onze zaterdagochtenden.

Ik wens Bunrod, de kinderen en kleinkinderen erg veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies.

Een echte Bikkel ging veel te vroeg uit ons midden.

Clemens vaarwel!

Komend uit Leiden kwam hij op de Sint-Jozefschool in Nieuw-Vennep bij mij in de combinatieklas 5/6 onder leiding van meester Modderman.
Op "Porta Vitae" in Hoofddorp kwamen we in de tweede klas van de MULO pal achter elkaar te zitten. Gezeten naast Bas Warnink keken we naar de ijver van Clemens, die in de schoolpauzes zijn huiswerk ging maken. "Werken, werken, werken" zeiden we tegen elkaar. Wij gingen liever voetballen op het grasveld naast het gymnastieklokaal. Clemens had daar geen enkele behoefte aan.
De talenten van de Beenakkers lagen niet bepaald op het sportvlak, maar als het op muziek aankwam kwamen zij naar voren. Vanaf de oprichting van "Oktopus" waren er 5 leden van het gezin lid van dit jongerenkoor. En zij brachten niet alleen hun mooie zangstemmen mee, maar ook heel veel gezelligheid.
Clemens ging de verpleging in en heeft heel wat jaren als ambulancebroeder gewerkt. Daarna ging hij bij de "Bernardus" werken, waar hij nog een aantal jaren directeur is geweest, tot een hartinfarct deze hectische baan onmogelijk maakte.
Daar wilden ze wel van deze dure kracht af, dus er werd naar vervangend werk gezocht. Derhalve werd hem de functie van wijkverpleegkundige aangeboden met het idee: "Dat accepteert Clemens toch niet."
Doch dat deed hij wel. Toen bleek er een klein probleempje. Clemens had al zijn diploma's als verpleegkundige, maar deze net niet.
Geen probleem, dus Clemens zat daarna 3 jaar op kosten van de zaak op school om dit diploma ook te halen. Als zestigjarige zat hij in de klas met veelal 18- tot 20-jarige vrouwen.
Nu we het daar toch over hebben: Clemens had 3 grote liefdes in zijn leven. De eerste twee hadden wel tweelingzussen kunnen zijn. De laatste jaren van zijn leven was hij gelukkig met Bunrod.
Een bijzonder verhaal was dat Guido, de zoon van Clemens, bij zijn studie Geologie aan de Vrije Universiteit bij mijn zoon Siebe in de groep zat.
Een maand of 3 geleden werd bekend, dat Clemens ongeneeslijk ziek was en deze week nam hij afscheid van het aardse leven.
Nu kan hij daarboven meezingen in het engelenkoor. En kan hij weer gezellig borrelen met zijn oudste broer Jan. Want het allergrootste talent van de familie Beenakker was en is toch de gezelligheid!

Goede neven en nichten !

Zo verdrietig het nieuws van Clemens en zo jong….

Bij alle blijken van medeleven zullen jullie ontroostbaar zijn.

Jullie zijn een hechte familie en zullen zeker steun vinden bij elkaar.

Bovenal; De dood heeft niet het laatste woord.

Ooit bezochten Henk en ik een kerkdienst in Harlem/New York.

Het was een spirituele en indrukwekkende gospel dienst waarbij de dood als een “homecoming” gevierd wordt.

In vele culturen ziet men de dood - hoe wreed en hard ook voor de nabestaanden – als een nieuw begin, het is slechts een afscheid van het lichaam.

Toon Hermans ging om die reden nooit naar begrafenissen of crematies. Het dode lichaam zag hij slechts als een oude jas die was uit gedaan,

Het is het mysterie van het leven en de dood waar wij als mensen geen vat op krijgen.

Lieve Joop, neven en nichten; ik wens jullie allen een mooi afscheid van Clemens.

Veel liefs voor jullie allen,

Monica

(Deel 2/2)
Clemens hield van autorijden en reed graag heel wat kilometers op vakantie of om me op te halen voor een leuk ritje. Of om regelmatig verse vis te kopen in IJmiuiden.
Maar laat Clemens geen bootje besturen. Vorig jaar nog huurden wij een klein motorbootje om door Leiden te varen. Net voor het grote waterterras van Tante Annies Verjaardag kon hij de boot maar niet aanleggen om daarna met elkaar koffie te drinken op het terras. De boot draaide en draaide, kieperde, zwiepte en deinde. Het terraspubliek genoot van deze onverwachte slapstick. En wij? Wij hebben nog nooit zo gelachen.

Clemens heeft mijn leven kleur gegeven en prachtig verrijkt met zijn "broer zijn". En dat is iets om heel dankbaar voor te zijn.
Clemens is een een kleurrijk figuur. Hij deed heel speciaal heel veel met ons: Gea en mij. Bij verdere navraag in de familie deed hij precies ook allemaal diezelfde dingen met de andere broers en zussen.
En dat allemaal in 1 leven!
Hoe deed ie dat?
Nou ja, daar moet je geen mens voor zijn, maar een echte Clemens.

Je liefhebbende broer en zwager Joop en Gea.

Bij zijn geboorte maakte Clemens al het verschil: kregen zijn broers en zussen drie of vier doopnamen, Clemens kreeg er maar liefst 5 !
Clemens Wilhelmus Jacobus Jozef Maria.
Geen wonder dat hij later vaak zei: ik ben geen mens, maar een Clemens.
Iemand met zoveel namen moet in zijn leven heel wat waarmaken om al die doopnamen betekenis te geven.
En dat heeft Clemens wel gedaan.

Neem alleen al de vele vakantiereizen.
Samen met hem van Sauerland tot Sardinie. Of familie bezoek in Thailand of naar ons in Aruba.

Clemens was een echte familieman en daardoor meteen ook een belangrijke verbindende factor. Hij was er altijd: bij doopjes, huwelijken, verjaardagen, uitvaarten.

Clemens hield van de natuur. Bloemen, bollen, vogels.
Hij maakt graag urenlange natuurwandelingen georganiseerd door de Nederlandse Spoorwegen. Voor de mede wandelaars en natuurgenieters waren deze wandelingen veel te ver en veel te veel. Ondanks hagel, regen, onweer en storm liep Clemens gewoon door, ook al haakten er onderweg steeds meer sportieve familieleden af.

s,Avonds rustte hij uit in zijn kampeertent. Recent heeft Clemens een nieuwe kampeer uitrusting gekocht. Trots heeft Clemens die uitgezet en aan Gea en mij getoond.
Vroeger sliep Clemens op mijn slaapkamer en daar speelden wij niet alleen poppenkast maar ook busje: beiden bestuurden wij een grote Maarsen en Kroon bus. Ons kussen was het stuur. Toen hij groter werd haddden treinen meer zijn aandacht. Hij kon zich uren vermaken op Station Leiden met treintje kijken. Weer later maakte hij lange reizen met de tienertoer en daarna zelfs echt verre reizen. Hij zei dan thuis gewoon tussen neus en lippen door: luister: ik ga nu even naar Noorwegen. Daaag!

Clemens was een echte sfeermaker. Voor mij prettig, want dan hoefde ik mijn leuke opmerking er alleen maar in te koppen. Cl;emens deed als het ware het voorwerk. Wat dat betreft voelden we elkaar goed aan en waren we een creatief duo. Ook met het samen maken van muziek of het maken van super 8 speelfilmpjes. Wij waren beiden fan van de Cats en bezochten samen meerdere keren hun concerten.

Ik ben zelf niet zo,n speecher. Clemens wel en dat was voor mij fijn en makkelijk. Ik gaf wat punten aan en hij maakte er nonchalant en quasi verstrooid een soort gedenkwaardig toespraakje van.

Clemens was als ambulance broeder al een held, maar dat was hij ook als er familieleden waren met gezondheids perikelen of andere calamiteiten. Clemens was dan gedecideerd en ter zake kundig om advies te geven of daadwerkelijk te helpen.

Clemens hield van sfeer. Neem alleen al de kersttijd. Tientallen kaarsen, takken aan de muur, een grote kerststal, muziek, lekker eten.
Op verjaardagen verhoogde hij de sfeer om een keiharde mening in de kring te gooien. Het was dan even oorverdovend stil, maar daarna ontvlamde de discussie in een vrolijk gekakel. Hij genoot ervan om de actuele knuppel in het hoenderhok te gooien en verwachtte dan wel tegengas. Door Clemens kreeg een verjaardagskring een onverwacht diepere inhoud. Onderwerpen waren vaak: kerk, milieu en het nemen van eigen verantwoordelijkheid. (Deel1/2)

Wat een verdrietig nieuws . Ik heb in Torendael heel fijn met Clemens samengewerkt . Erg vaak gelachen en ook serieuze gesprekken gevoerd . Ik zal de prettigen van Clemens nooit vergeten . Lieve familie , veel sterkte in deze moeilijke tijd .

Lieve Guido,Maurice en Roeland!
Gecondoleerd met jullie lieve vader Clemens!
Clemens en Ria waren onze persoonlijke vrienden en we hebben elkaar regelmatig als families bezocht! Clemens en Wil waren de eerste “broeders” van destijds het Elisabeth Ziekenhuis te Leiderdorp.
Clemens herinneren wij als een vrolijke, soms serieuze, levensgenieter!
Het was een ontzettend leuke groep verpleegkundigen!
Clemens was een echt familiemens,met ooit nog emigratieplannen naar hun geliefde Noorwegen waar ze lange wandelingen met de jongens maakten!
Lieve Clemens,we zullen je nooit vergeten😘
En heel veel sterkte met het verlies van jullie vader,vriend en broer !
Joke en Eric Jonker.

Lieve Bunrod, kinderen,kleinkinderen en alle verdere familie,

Wij willen jullie condoleren met het verlies van Clemens.
Een bijzonder mens heeft ons verlaten. Wij zullen hem altijd blijven herinneren als een goede vriend en we hebben veel samen gepraat, gelachen en muziek gemaakt.
De foto die we sturen is gemaakt in november 2019, toen we een kerkdienst opluisterden in De Schutse, een verzorgingshuis in Amsterdam.
Hij vond het fijn om samen met ons te spelen. Wat zullen we hem missen.
Wij wensen jullie veel sterkte met dit verlies.
Lieve groeten van Jaap en Ans.

Lieve ome Clemens,
Als petekind heb ik mij altijd extra bijzonder gevoeld. Prachtige Origami cadeautjes kreeg ik bij elke gelegenheid, persoonlijk gevouwen door Ria, en vanaf het begin voelde ik een hele warme band. Mijn hoofd stroomt dan ook over van herinneringen. Ik denk aan dat jij en Ria ons kwamen opzoeken op Aruba. Veel mensen weten dat jij geen kattenliefhebber bent maar stiekem kroop elke nacht onze kat Dropje onder jullie dekbed om bij je voeteneind te liggen. Je gilde het uit, maar na een week vond je het toch wel leuk(er). We vierden ook vaak kerst met elkaar en oud en nieuw. Met kerst stonden er altijd 1000'en kaartjes door jullie huis en natuurlijk overal wateremmers als er ergens iets in de hens zou vliegen, niet zo gek met 3 drukke jongens thuis. Maar op een kerstavond had ik een liedje geschreven "Jezus geboren, in een klein stalletje" maar iedereen werd al gauw melig en zong "Jezus flaporen, jezus flaporen" en de een na de ander werd op de gang gestuurd, waardoor het feest op de gang gewoon door ging. Of al die geweldige familiefilms die we met elkaar hebben gemaakt en iedereen wel eens een hoofdrol in heeft mogen spelen. Wat zou Alicia het geweldig hebben gevonden als we dat nu nog deden. Feesten kon je wel, zodra jij binnenkwam was het feest. Ik vond het leuk om drankjes rond te brengen maar stiekem deed ik water in je jeneverglas en toen deed je altijd net alsof je dat niet door had haha. Of toen ik 16 was, toen had net mijn eerste vriendje het uit gemaakt, gebroken was ik er van. Clemens kwam binnen en vroeg "waarom ben je eigenlijk zo verdrietig?" Dus ik legde het uit en toen gaf hij als advies "maar heb je dan helemaal geen B-plan?".. Dit advies heb ik maar nooit opgevolgd.... Toen je Robbert leerde kennen was hij meteen "goed gekeurd" maar hij kreeg wel te horen "Je moet maar trots zijn dat je nu bij de familie Beenakker hoort!" Clemens nodigde mij uit voor zijn 65e verjaardag en zei "Ik ga het groots vieren, ik heb zo erg van het leven genoten, nooit verwacht dat ik ooit de 65 zou halen". Op 17 december hebben we voor het laatst met elkaar gegeten en ik dacht.. laat ik eens vragen wat hij dan zowel allemaal heeft gedaan... Maar net op het moment dat de verhalen los kwamen riep Gea "ETEN!!". Lieve ome Clemens, avonturier, gezelligheidsdier, familiemens, speciale vriend en broer van mijn vader en moeder, ik ga je ontzettend missen maar ik voel mij getrootst door jouw woorden dat je echt genoten hebt van het leven en alles uit het leven hebt gehaald wat er in zit. Ik zal vaak naar boven kijken op zoek naar de stralendste (disco) ster. Dikke knuffel, Bernice