Jan Moeselaar

Beste familie, Gecondoleerd met het overlijden van jullie vader, schoonvader en opa. Wat een verlies! Ik herinner mij oom Jan als iemand met wie je verschrikkelijk kon lachen. Als hij en tante Lenie bij ons in Wassenaar op bezoek waren en oom Jan begon te vertellen, kwam ik na een tijdje niet meer bij van het lachen. Bij oom Jan moet ik natuurlijk ook denken aan Afrika, aan een zeer goede beheersing van de Engelse taal, aan een volle boekenkast (tweede wereldoorlog) die de gehele woonkamerwand in beslag nam en aan uitdrukkingen zoals “Ruik je de maandagochtend al?” en “de Heer zij geprezen”. Veel later in Ruurlo vertelde hij mij dat hij vroeger operator van een dipoolantenne was geweest in het leger. Dat moet de radio- en radar-afdeling zijn geweest (opgepikt uit Ellen’s verhaal). Als radiozendamateur sprak mij dit enorm aan. Vaarwel oom Jan. Beste mensen, veel sterkte gewenst. Hartelijke groeten, Gerben.

Vanaf dat Jan Moeselaar kwam wonen in zijn kleine huisje in Oegstgeest, kwam ik om vanuit de thuiszorg voor hem te zorgen. We hadden meteen een klik en vonden elkaar in humor en een precieze manier van werken. De woordgrappen tussen ons gaven veel plezier. Hij zat geregeld op zijn praatstoel en vertelde over vroeger en hoe hij jullie moeder, zijn buurmeisje, had ontmoet. Langzaam zag ik hem achteruit gaan en terugkijkend is hij iemand die echt een plekje in mijn hart veroverd heeft. Wat ging zijn verhuizing snel en opeens is hij er niet meer. Ik vond het fijn om jullie allemaal te mogen ontmoeten. Liefs, Adri

gecondoleerd met jullie vader schoon vader en opa
ik ben ongeveer 3 jaar de hulp in de huishouding geweest bij jullie vader in het hofdijk 20
hij spraak altijd vol lof over iedereen en was overal blij mee
groetjes corrie zuidhoek

Anekdote Jan zat graag op zijn vaste plekje op de stoel in het hoekje van de kamer, zodat hij een schitterend overzicht had op het kruispunt. Op gezette tijden was het ivm met de schooltijden goed druk daar, maar hij was zelden getuige van een òngeval met schoolkinderen. Maar waar hij zich wèl op verheugde, zoals hij dan glimjuichend kon zeggen, wanneer de toeristen kwamen in het voorjaar. Of zoals we dan grinnikend tegen elkaar zeiden, er is weer een blik grijze koppies los getrokken, doelbewust niet naar onze eigen koppies kijkend. Want Jan kon dan zo beeldend vertellen; kijk, daar komt er weer zo`n stelletje. Pa en Moe op de fiets. Pa voorop en met - wat toen zo (in) was - een gròte kaart op standaard vòòr òp het stuur. Hèt kruispunt, alwaar gestopt werd. En met grote gebaren en mimiek overtuigde de man (dacht ie) de vrouw ; die kant moeten we op. En je zag, dat de vrouw het daar niet mee eens was, maar het niet de moeite waard vond, om daar, op dat moment, woorden over te hebben. Dus okee, jij je zin (zie het voor je) en ze reden -weer àchter elkaar- de tocht verder. En dan zei Jan, nu moet je wachten, want dat wordt lachen. En ja hoor daar kwam het stel terug, met een nieuwe stop aan de overkant van het kruispunt. Nu ging moeders de kaart bekijken en ja , daar wees ze aan, aan haar man hoe hij het fout had. En de afsluiting van zo`n moment ; als de vrouw op de fiets stapte en vóórop de toer vervolgde. En de man een beetje bedeesder achter de vrouw aan. En wat kon Jan daar van genieten, zo heeft ie heel wat voorbij zien gaan.

Na jullie pensionering kwamen jullie in Lochem wonen, en werden onze buurtjes. We hielpen elkaar met de dingen, die we allemaal vanzelfsprekend vonden, de post met vakanties, de planten water. En ondanks het leeftijdsverschil van 30 jaar konden we goed met elkaar opschieten en gezellig kletsen. En heel langzaam veranderde de situatie. Lenie was er niet meer en jij was alleen in dat grote huis. En de kinderen woonden ver weg. Gelukkig konden zij je weer "terug naar Oegstgeest" halen. Voor allemaal een stuk prettiger, maar nu was je voor ons een eind weg. Dat was niet meer even naar binnen en kletsen. We zijn nog bij je geweest, vaker kon niet, ons ongeluk , en corona zorgde daarvoor, en dat je "boos "werd dat Karel; "zo"n jonge kerel " eerder dan jij overleed..We hebben best wel een tijd deelgenomen aan elkaars leven. Ja en dan is het plotseling afgelopen. Dank je wel Jan voor alle jaren dat we elkaar gekend hebben...

Met Jan’s heengaan is de laatste link met Kenya voorbij. Het is 8 jaar geleden dat mijn man Johan overleed. Hij kende Jan al heel lang. Ik denk dat Mombasa en Nairobi de steden waren waar ze elkaar jarenlang getroffen hebben. Samen met Johan en onze kinderen woonde ik van 1966 - 1972 in Thika. Bij terugkomst in Woubrugge namen ze weer contact met elkaar op. Na het overlijden van ook Joop Rietdijk, Gerard Nijenhuis en Marcel Verwiel, allen oud-Kenya gedienden, ben ik nu de enige die ze overleefd heeft. Ik hoop - Deo Volente - als ze elkaar hierboven treffen ze gezamenlijk gezellig een sundowner achterover klokken. Kwaheri Jan Moeselaar!

Jan was my cousin, but he was more like an older brother to me in the middle of raw Africa - so many years ago. We came from different backgrounds and different cultures and different experiences. Nevertheless, we were family - and we depended on each other for support and advice - and an understanding ear. While I could guide Jan and smooth the way when he first arrived in Africa, years later it was Jan (and Leni) who guided me when I found myself in deep water trying to adapt to life in Den Haag. Eventually I moved away across the Atlantic and for the next 50 years or so we would just chat on the phone every now and then - comfortable chats between old friends with a lot in common between us - so that a lot could be communicated in just a few words.

I am sad that he is gone, but I am so happy when I think back on the man that he was and the life he lived. Always encouraging with a smile, above all a man of integrity and quiet strength. So I try to favor my African inclination - to rejoice that we had such a man in our lives and that in fact he lives on in the family he leaves behind - rather than let my Western upbringing dwell too long in sadness at his passing.

In Swahili I would say to him "Kwa heri - lala salaam ndugu yangu!" - Goodbye and Rest In Peace my brother.