Mariëtte Grimbergen-Driessen

Wat een verdrietig nieuws dat Mariette is overleden. Hoewel ik slechts 2 seizoenen met Mariette heb meegemaakt in Jordanië, is Mariette zeker een onvergetelijk onderdeel geweest hiervan. Altijd vrolijk en geïnteresseerd en ook zeker degene die de scepter zwaaide in het opgravingshuis. Er was een duidelijk doel voor ogen en hoe dit moest worden bereikt.
Ontzettend verdrietig nieuws om te horen dat Mariette is overleden en ik wens de nabestaande dan ook veel sterkte toe.

Gecondoleerd met het verlies van Mariette.
Zoals iedereen schrijft gaan we een lieve, zorgzame, passievolle, zachte, optimistische vrouw (en kunnen wel even doorgaan) missen. Bij de Puntenburg maakte ze er een feestje van. Ze hield alles in de gaten om de ochtend te slagen. Altijd klaar met koffie/thee/limonade en een praatje. Hebben haar voor de komst van dochter en kleindochter uit Canada gezien. Wat keek ze er naar uit. Zo fijn dat dit nog gelukt is.
Heel veel sterkte voor familie en alle betrokkenen rond die "lieve Mariette"!
Marley & familie

Toen ik las op welke datum jullie lieve moeder, schoonmoeder en oma is overleden, kreeg ik even kippevel. Die dag tijdens het avondeten spraken Lori, Amelia en ik hoe het was voor mij en Lori om naar de vierde klas van het VWO te gaan (10th grade of highschool voor Lori). Via een omweg ging het gesprek richting de lagere school en vertelde ik wat mijn beste herinnering is van die tijd: Museumbezoek als keuze voor Vrije Middag. Ik vertelde hoe we zonder gordel met zijn zessen, en natuurlijk "juffrouw Grimbergen", in haar kleine autootje kropen. Twee voorin, vier achterin, op en over elkaar, 30 minute je adem inhouden op weg van Lisse naar Leiden om een museum te bezoeken. Wat ik het meest herinner van de musea: Hierogliefen, fossielen, en natuurlijk het projectje dat we moesten invullen. Maar dat ritje in de auto met "juffrouw Grimbergen". Dat was fantastisch. Het zal toeval zijn dat ik dat verhaal juist op die dag vertelde. Ja toch?
Ikzelf woon al 22 jaar niet meer in Nederland, en mijn ouders wonen ongeveer evenlang in Hillegom, maar als ze toevallig in Lisse waren en Mariette tegen kwamen, had ze altijd tijd om even over de kinderen te praten en kreeg ik via mijn moeder altijd de beste groeten van haar door.
Heel veel sterkte gewenst.
Gerard, Lori en Amelia Sentveld.

Lieve familie van Mariette,
Wat is er een lieve vrouw heen gegaan.
Wij herinneren ons Mariette als een zachtaardige, zorgzame vrouw die altijd voor de kinderen en ouders van Puntenburg klaar stond. Limonade maken, koffie schenken, met de kinderen de aftekenlijsten stempelen. Ze deed het altijd met heel veel geduld en plezier.
Heel veel sterkte gewenst!
Emma en ouders

Beste van familie van Mariette,

Gecondoleerd met het verlies van jullie moeder, schoonmoeder en oma.
Wij wensen jullie veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.

We kennen Mariette van het paardrijden, met onze gehandicapte dochter, bij de Puntenburg. We herinneren Mariette ons als een rustige, vriendelijke en geinteresseerde vrouw die altijd klaar stond voor alles wat er gedaan moest worden.

Vriendelijke groeten,
Meike, Peter en Tonny, Sanne van den Burg

Wat een enorm gemis zal dit zijn voor de familie en vrienden.Wij kennen Mariëtte van de manege Puntenburg waar je bij binnenkomst door Mariëtte altijd hartelijk werd ontvangen. Altijd even een praatje en ook haar zorgzaamheid werd opgemerkt door het aanbieden van iets. Niemand werd vergeten. En haar vergeten doen wij dan ook niet. Heel veel sterkte!

Groetjes van de familie Lubbe

Van mijn eerste veldwerk in Deir 'Alla in 2004 tot en met het laatste Tell Damiyah seizoen in 2019 was er 1 constante factor en dat was Mariëtte. En al die graafseizoenen hebben een schat aan herinneringen aan haar opgeleverd:
Na het afdalen langs/door een waterval stond zij beneden met een glimlach te vertellen hoe ze haar bril was verloren.
Als mijn lieflijke assistente/medeorganisator van een bonte avond kennis quiz, de voorpret duurde weken en af en toe kwam ze heimelijk naar me toe om met een glinstering in haar ogen te vertellen welke nieuwe vragen ze had bedacht.
De ontelbare keren dat je oververhit en moe terug in het opgravingshuis kwam en zij direct vroeg hoe je dag was geweest.
Wat een slecht idee het was om tijdens kaartspelletjes naast haar te zitten, ze was meedogenloos en had altijd de juiste kaarten om je het leven zuur te maken. Ooit in (quasi)frustratie zei ik dat ik niet meer naast Het Mens wilde zitten....ze nam het als geuzennaam die ze nog jaren later lachend heeft herhaald.
Hoe blij ze kon kijken als ze je vertelde dat ze gedurende de dag echt hele mooie vondsten had schoongemaakt. Ik hoor het haar zo nog zeggen als we weer eens samen in de bak met schone vondsten keken, "Mooi hè!?".

En dat is ook precies wat zij was, een mooi mens. Ik ben dankbaar voor de vele herinneringen aan haar en ze zal gemist worden.
Veel sterkte aan de nabestaanden.

Jeroen

Ik heb het geluk gehad een aantal opgraafseizoenen op Tell Damiyah met Mariette mee te hebben gemaakt, en het opgraafhuis te Deir 'Alla met haar te delen. Haar kennis, levenservaring en werkplezier maakten deze seizoenen tot meer dan alleen wetenschappelijke opgravingen: ze was een brug tussen culturen, leeftijden en rolverdelingen. Haar liefde en zorgzaamheid maakten dat iedereen zich thuis voelde in haar nabijheid. Ze stond altijd klaar voor iedereen, zat zelden stil, en heeft legers van archeologen, werkers en dorpsbewoners van mierzoete thee en een goed gesprek voorzien. Met haar positieve levenshouding heeft ze een blijvende indruk achter gelaten op talloze mensen, waaronder mijzelf.
Ik zal de herinnering aan Mariette, ookwel bekend als 'Umm Dennis, altijd bij me houden, en haar missen.

Veel sterkte voor de nabestaanden,

Diek

Ik heb Mariëtte maar voor 1 enkele opgraving gekend, maar ze heeft een indruk achtergelaten die ik nooit meer zal vergeten. Ik weet niet hoeveel culturele blunders ik had begaan in Jordanië zonder haar waakzame oog.

Rust in vrede Mariëtte, dat heb je zeker verdiend.

Fantastisch mens!
Interessant, levendig, sprankelend! We zullen je missen! Jij was voor ons het gezicht van Stichting Puntenburg. Oeverloos respect voor je inzet je Inspirerende aanwezigheid! Er is een Parel aan je verloren. Wij dragen jouw Parel in ons hart met Alle Respect!
Sterkte aan de nabestaanden!

“Ze” zeggen: “Een rijk leven is een verzameling van kostbare momenten..” Een rijk leven had Mariëtte zeker!
En veel daarvan hebben jullie met elkaar gedeeld. Koester al die momenten.

Een herinnering van Mara aan Mariëtte: Toen Mariëtte heel even op mij ging oppassen hadden we ondertussen stiekem samen al het kroepoek opgegeten en was er bij thuiskomst in huize Grimbergen verbazing over waar dat nou ineens gebleven was.. nou, in onze buiken! riepen we tegelijk :-)

Een bijzondere vrouw, moeder en oma, who lived life by the fullest! Haar (reis)verhalen zullen we dan ook missen.

Wij vonden het een mooi en indrukwekkend afscheid en we hopen dat jullie het ook zo hebben ervaren.
Heel veel sterkte gewenst aan jullie allen!

Liefs, Mara en Maaike

Ik heb Mariëtte leren kennen op de Puntenburg. Wat was ze een aardige vrouw. Altijd goedlachs en hard aan het werk op stal (waar ze overigens veel ontspanning in vond zei ze altijd), afgewisseld met uurtjes plezier wanneer ze met paard Dís bezig was. Ze heeft verhalen gedeeld over haar reizen naar Jordanië of verhalen (vol trots) over haar kinderen en kleindochters. Tegelijkertijd was ze altijd geïnteresseerd in anderen. Ik ben blij dat ik haar heb mogen meemaken afgelopen jaren.

Ik wens de familie ontzettend veel sterkte met dit grote verlies.

Maritha Vermeer

Mariëtte was levenslust pur sang. Wat kon zij genieten, wat was ze altijd positief. Echt een heel inspirerende vrouw. Haar aanstekelijke lach hoop ik nooit te vergeten. Iemand anders schreef hieronder al hoe we vaak haar stralend op Dís zagen rijden bij Puntenburg. Altijd leergierig, open minded en zo positief. Ik hoop dat ze warm in veler herinneringen blijft en dat ook haar kwaliteiten in ons voortleven. Zo fijn dat je er was, Mariëtte.

Wij hebben Mariëtte leren kennen op Puntenburg als een hele lieve en sterke vrouw. Ze stond altijd voor iedereen klaar met ook een groot hart ook voor de paarden. Als ze op Dís reed straalde ze gewoon! Wat knap dat ze dat nog oppakte op die leeftijd. Wij wensen de familie heel veel sterkte met dit grote gemis.

Wij – mijn vorig jaar overleden echtgenote en ik – hebben Mariëtte leren kennen in Saoedi Arabië toen heel lang geleden Joop en ik voor de Trans Arabian Pipeline werkten. Het contact is nooit intensief geweest maar jaren lang hielden we elkaar met een ‘Christmas letter’ op de hoogte van ons wel en wee.
Goede reis en behouden aankomst Mariëtte.

Lieve familie en vrienden

"Onze lieve Mariette" is er niet meer.
Wat zullen we haar enorm gaan missen!

Het was zo'n lieve, behulpzame, geduldige inspirererende, actieve en altijd positieve vrouw die voor iedereen klaar stond en altijd een luisterend oor had.

Mijn moeder Puck tenniste tot haar 80e samen met haar waarna ze bevriend bleven.
En wat heeft zij veel voor haar gedaan en betekend! Juist door die positieve levenshouding. En daar hoefde ze helemaal niets voor terug. We zijn als familie Mariette héél erg dankbaar voor alles wat zij voor mijn moeder en ons heeft gedaan!

Jarenlang hielp ze ook bij Stichting Puntenburg bij het paardrijden van kinderen en tieners met een beperking op de zondagmorgen. Eerst deed ze nog samen met mijn moeder de koffie en thee, maar al vrij snel deed ze alles....Vooral het begeleiden van de kinderen. Eerst vóór en na het paardrijden, maar later steeds meer ook tijdens het paardrijden. Dat deed zij geweldig. Dat gaf haar zoveel plezier en energie!

Haar grote liefde, geduld, enthousiasme voor, en kennis over kinderen, maakte dat wij ook altijd samen met andere vrijwilligers, de speciale kindgroepen ontvingen en deden. Zo ontvingen we jarenlang samen allerlei kindgroepen die een indianendagje kwamen doen. Mariette genoot hier zelf ook heel erg van want als voormalig kleuterjuf kon je haar niet blijer maken!

Daarom ging ze een paar jaar geleden ook weer op een kleuterschool helpen in de klas waar ze weer genoot van de kinderen.

Mariette heeft mij jaren geleden ook geinspireerd om met jongere kinderen te gaan werken waar ik nu nog steeds mee werk.

Niets was Mariette te gek.
Nadat ze ook in het bestuur van Stichting Puntenburg was gekomen en de vrijwilligers ging begeleiden, wilde ze ook zelf mee gaan helpen met alles: stallen uitmesten, voeren, en tenslotte ook paardrijden. Ze heeft enorm genoten van het verzorgen en berijden van het paardje "Dis".

Ieder jaar vertrok ze ook voor een paar maanden naar de woestijn in o.a. Jordanië voor een andere grote passie van haar, de archeologie, waarbij ze meehielp bij de opgravingen en alles fotografisch vastlegde. Ook daar werd ze heel blij van.

Wat zullen we haar missen!

Haar positieve kijk op alles en grote liefde voor haar medemens zullen we niet vergeten en zal ons blijven inspireren!

Iedereen, speciaal de familie, héél veel sterkte gewenst met het verlies, want ik weet zeker dat ze bij iedereen in het hart zit!
Ook namens mijn moeder Puck,
broer Jack en zussen Conny en Monique.

Mirjam de Vroomen

Ik heb Mariëtte leren kennen bij Puntenburg als iemand die altijd voor een ander klaar staat je een hart onder de riem steekt en gezellig samen koffie drinken.

Ik zal je missen

De laatste 2 foto's!

En nog 2 foto's

En nog 3 foto's

En nog 2 foto's!

En nog een paar foto's!

Ik heb Mariëtte mogen kennen als een hele lieve oma voor Celeste. Ze was een binnende factor in onze vriendschap Canada-Holland. Ik zal de momenten missen dat je mij de persoonlijke berichten kwam brengen. Ik zal je missen.

Wij kennen Mariëtte sinds 1999, toen ik als 18-jarige en zij op haar 53ste gingen studeren. Maar dat leeftijdsverschil maakte niet veel uit als we met z'n tweeën college volgden op de kamer van Gerrit. We hebben heel wat maanden samen doorgebracht in Jordanië. We waren elkaars tell-buren in 2004. Daarna hing Mariëtte haar troffel aan de wilgen en ging het huishouden en de vondstverwerking coördineren gedurende vele veldwerkseizoenen. Ik weet uit mijn hoofd niet hoe vaak ik daarbij was, maar we hebben een hoop moois beleefd met elkaar. Eten bij onze arbeiders, wandelen langs de Zerqa, mijmeren in het mathaf en Mariëtte die haar bril verloor tijdens een stoere hike in de Wadi Mujib, maar aan de arm van onze Jordaanse gids toch veilig uit de kloof werd geleid. Te veel om op te noemen. Ook in Nederland zagen we elkaar nog regelmatig. We hebben het Marskramerpad en het Utrechtpad gelopen en we kwamen elkaar tegen bij nieuwe tentoonstellingen in het RMO. Wij vinden het heel verdrietig dat Mariëtte is overleden; in de bollentijd waren wij nog bij haar langsgefietst en zag ze het optimistisch in. Wij wensen jullie veel sterkte de komende tijd!
Jitske & Arne

Mariëtte en ik hebben elkaar 62 jaar geleden leren kennen, allebei wonend in Sassenheim, en allebei op Fioretti College in Lisse.
Ik herinner me veel, en al denkende steeds meer, maar om wat hoogtepunten te noemen:
De gezelligheid bij haar thuis in de Rusthofflaan, waar ik graag kwam.
Onze fietsvakanties met andere vriendinnen naar jeugdherbergen in Nederland, en later de busreizen.
Haar verhalen over Joop, de broer van de man van haar grote zus.
Het winnen van een reis naar Israël, waar het allemaal mee begon.
De kaarten uit Beiroet.
Verhalen over haar kinderen.
Haar strijd tijdens de ziekte van Joop.
Haar dappere studie daarna en de reizen die daar op volgden.
Haar verhalen over haar kleinkinderen.
Ons laatste telefoongesprek in april waarin ze vertelde dat ze ziek was, maar optimistisch.
Haar condoleancekaart n.a.v. het overlijden van mijn man een paar weken geleden.
Ik ga haar heel erg missen!
En wens jullie, kinderen en kleinkinderen, heel veel sterkte met dit verlies.
Ze had nog graag véél langer van jullie willen genieten!!

Wij hebben Mariette leren kennen op Puntenburg als een hele lieve zorgzame vrouw. Altijd oprecht geïnteresseerd in je en ze stond altijd voor iedereen klaar. Het deed ons verdriet om het bericht te ontvangen dat Mariette er niet meer is.
Wij wensen alle nabestaanden sterkte met dit grote verlies.

Carolien en Julia.

Ik heb Mariëtte op stal Puntenburg leren kennen als een warme en doortastende persoon. Samen deelden we ook de liefde voor Dis. De laatste weken heb ik mij afgevraagd wat ik haar nog kon geven als teken van medeleven. Dat werd het boek van Mackesy.
En dan valt de rouwkaart in de bus... ik open hem en zie een citaat uit dit troostende boek. Tranen rolden over mijn wangen. Hoe ontroerend en mooi. Net zoals Mariëtte!

Hallo familie,

"Er is niets dat voorgoed verdwijnt, als men de herinnering bewaart"

Mariëtte heb ik leren kennen op manege Puntenburg, als een hele lieve, spontane, slimme, sterke vrouw. Altijd vrolijk en gezellig, geïnteresseerd in de medemens, hard werkend, graag onder de mensen, nog steeds willen leren. Een voorbeeld en altijd weer inspirerend. Wat deed het me verdrietig toen ik hoorde dat zo'n mooie vrouw, ziek was. En veel te vroeg is overleden.
Wens jullie familie heel veel sterkte met dit gemis.

Mariëtte heb ik voor het eerst ontmoet toen zij zich als student Archeologie van het Nabije Oosten had ingeschreven, met speciale interesse voor de Nabateeën. Haar veldwerkstage deed zij op Tell Deir Alla, Jordanië, in 2004. Zij kreeg een belangrijke rol bij die opgraving in 2009 toen zij de taken van Loes de Reede-Dumas overnam: huishouding en vondstverwerking. Die functie had zij ook op de grote opgraving- en erfgoedexpeditie op Tell Balata, Palestina, in 2011. Dat werk deed zij met verve en plezier, ook vanwege de persoonlijke contacten met jonge teamleden en met de lokale bevolking.
De twee bijgaande foto’s tonen haar op de “Open Dag”, 17 juli 2017, op Tell Balata, waar zij de kraam over behandeling van aardewerk scherven beheerde. Duidelijk was (en ‘is’ op de foto’s) hoezeer zij daarvan genoot en die omgang met jeugd erg waardevol vond.
Mede namens de expedities ben ik haar dankbaar voor haar grote en goede inzet voor het archeologisch werk, en persoonlijk ook voor haar vriendschap tijdens en buiten dat werk.
Ik wens u als nabestaanden veel sterkte toe.

Heel veel sterkte met jullie verlies.

Lieve allemaal,
Gecondoleerd met het verlies van jullie lieve moeder, schoonmoeder en trotse oma.
Wij wensen jullie heel veel sterkte en kracht toe komende tijd.

- Wat je in je hart bewaard raak je nooit meer kwijt ♡ -

Liefs,
Stefan, Sarah
Cas Daan Ben & Emma

Veel te vroeg en veel te snel moeten jullie afscheid nemen van Mariëtte, jullie moeder, schoonmoeder en lieve oma van Freek, Anouk en Celeste.

Heel veel sterkte,

Ria

Dag Daniëlle, Patrick en Celeste,

Gecondoleerd met het verlies van jullie dierbare moeder, schoonmoeder en oma.
Ze was heel trouw aan jullie en aan haar man zaliger. Soms denk je ze blijft voor altijd bij ons en dan ineens is er lichamelijk ongemak dat toeneemt en wijst op het eindige bestaan.

Ondanks de afstand met Canada konden jullie door de sociale media doorlopend met elkaar in contact staan; dan is afstand toch dichtbij en de laatste weken waren jullie aan haar zijde. Mooier kan het niet.

Zij was betrokken bij Stichting Puntenburg. Dan past het citaat genomen uit Mackesy’s De jongen, de mol, de vos en het paard voortreffelijk. Nu is jullie hart verdrietig, gewond en heeft “verband” nodig. Verband vol liefde en mededogen.
Samen delen helpt elkaar vooruit en het aanvaarden van wat is. Ik zal aan jullie denken.

Sterkte de komende tijd, want die zal moeilijk zijn en veel van jullie allemaal vergen.
Sterkte ook samen met Dennis, Judith, hun kinderen en de overige familie.

Elise Friebel

Gecondoleerd met het verlies van jullie Moeder schoonmoeder en oma Mariëtte.
We hebben elkaar leren kennen op een feest en later op kasteel Keukenhof.
Mariëtte was ook rondleidster op het kasteel, we hebben daar een fijne tijd gehad.
Veel sterkte toegewenst van Leo en Trees Bisschops.

Gecondoleerd met het overlijden van Mariette.

Hans en Ingrid Driessen.